„Skoro kino nie daje nam obecności ciała i nie może nam jej dać, to może również dlatego, że samo wyznacza sobie inny cel; rozpościera nad nami «eksperymentalną noc» albo białą przestrzeń; operuje «tańczącymi punktami» i «świetlnym pyłem»; fundamentalnie wstrząsa tym, co widzialne, za pomocą suspensu, który zaprzecza wszelkiej naturalnej percepcji. Generuje w ten sposób «ciało nieznane», które mamy w głębi umysłu, jak rzecz niepomyślaną w myśli, doprowadza do narodzin widzialnego, stroniącego wciąż od widoku”.

Gilles Deleuze Kino 1. Obraz-ruch 2. Obraz-czas
  

Wychodząc od najważniejszych pojęć zaproponowanych przez Deleuze'a w jego filozofii kina i zastanawiając się nad zwrotną i wielowymiarową relacją między ciałem a płaszczyzną obrazu, Paulina Kwiatkowska wprowadza w swojej książce pojęcie somatografii, które służy dowiedzeniu, że w kinie ciało może być jednym z istotniejszych elementów rozwijających refleksyjność obrazu filmowego, pozwalających na ukazywanie już nie tylko stanu materii, ale także procesów mentalnych. Funkcją ciała w obrazie filmowym nie jest bowiem jedynie reprodukcja, czyli potwierdzanie realności czy materialności ciała, ale również kompozycja, która umożliwia konceptualizację ciała – ujęcie go jako zarazem środka ekspresji i refleksji.

Rozważania teoretyczne uzupełnione są precyzyjnymi analizami konstrukcji postaci kobiecych w pięciu wybranych filmach przełomu lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych. Autorka pokazuje, że analiza funkcji i miejsca ciała w strukturach przestrzennych, czasowych i narracyjnych filmów umożliwia jednoczesne skupienie na innowacyjności formalnej filmu, na zarysowujących się w kinie autorskim preferencjach tematycznych i filozoficznych oraz na przemianach społeczno-obyczajowych związanych przede wszystkim z rolą kobiety w powojennej rzeczywistości.

Paulina Kwiatkowska – wykłada w Instytucie Kultury Polskiej na Uniwersytecie Warszawskim, zajmuje się teorią i historią filmu, antropologią kultury wizualnej oraz historią kultury polskiej i francuskiej. Publikuje m.in. w „Kwartalniku Filmowym” i „Kulturze Współczesnej”. Wraz z Kubą Mikurdą redagowała tom Nie chcę spać sam. Kino Tsai Ming-Linga (2009).