Marek Krystian Emanuel Baczewski wraca z tomem poetyckim po ośmiu latach od ostatniej książki.

Te wiersze są jak eleganckie przedmioty postawione na biurku, pozornie zwyczajne, ale jak gdyby zapatrzone w siebie. Poeta znany jest z tego, że łączy erudycję z ironicznym dystansem. Rozbraja rzeczywistość zamiast ją opisywać. Uprawia grę na różnych poziomach – odwołuje się do antycznych klasyków, puszcza oko do filozofów czy – wykonując woltę – zanurza się we współczesności. Powiązania, skojarzenia, koneksje uruchamiają maszynerię poetycką, a słowa są tu zarówno narzędziami, jak i odpadami naszej przegadanej cywilizacji.

To poezja, która nie stroni od siebie, nie boi się po prostu być. Wymachuje językiem, prowadzi dialog z tradycją, by zaraz ją przyszpilić. Wyobraźmy sobie, że na początku był wiersz. I że ten wiersz jest nam potrzebny do wyobrażania.